ณ วัดร้างกลางทางระหว่างมณฑล มีพระจีนผู้พี่และผู้น้องบำเพ็ญตบะอยฺฺู่ิิิิิ่
...ผู้พี่นั้นใจดีมีเมตตา ส่วนผู้น้องซึ่งมีตาซ้ายบอดสนิทเหลือตาขวาข้างเดียว
เป็นผู้ชอบแสดงตนว่ามีภูมิธรรมสูง...ชอบลองภูมิเอาชนะผู้อื่นอยู่เป็นนิจ โดยเฉพาะอาคันตุกะผู้มาเยือน
ถ้าประสงค์จะขอค้างแรมที่วัดนี้ จำต้องผ่านด่านทดสอบปริศนาธรรมกับพระผู้น้องท่านนี้เสียก่อนฺฺิฺิิิ...
และแล้ว วันหนึ่งมีบัณฑิตหนุ่มได้เดินทางผ่านมาใกล้ค่ำจึงเข้าพบพระผู้พี่เพื่อขอค้างแรม...
เมื่อทราบกฎกติกามารยาทตามเงื่อนไขที่กล่าวมาแล้ว ก็นึกยิ่มย่องในใจว่าภูมิปัญญาระดับเราต้องชนะ
การประลองแน่ เพราะเราก็ฉลาดพอตัว...!
จึงรีบเดินไปพบพระผู้น้องทันที...!
เมืี่่่อทั้งสองประจันหน้ากันเหมือนดั่งจอมยุทธผู้กล้า ต่างสอดสายตาจับจ้องซึ่งกันและกัน...
บัณฑิตหนุ่มคิดในใจว่า...
(ศึกครั้งนี้ใหญ่หลวงนัก...หากแพ้เราคงจะเสียชื่อเสียงเป็นที่น่าอับอาย...ฉะนั้น การชิงลงมือก่อนย่อมได้เปรียบ!..)
และแล้วบัณฑิตหนุ่มจึงเปิดฉากก่อนเริ่มบรรเลงเพลงยุทธสื่อความหมายแทนใจทันที...พร้อมรอยยิ้มที่มุมปาก...
บัณฑิตหนุ่ม : ...(ยกแขนขวาแล้ว "ชู้นิ้วชี้ " ขึ้น...หมายถึง ๑ คือพระพุทธ !
พระผู้น้อง : ...(ยืนจ้องหน้า...แล้ว ชูขึ้น ๒ นิ้ว !!...)
บัณฑิตหนุ่ม : ...(รู้สึกไม่มั่นใจ...แต่ก็ยังไม่ถอย...พร้อมกับ ชูขึ้น ๓นิ้ว !!!)
พระผู้น้อง : ...(สายตาจ้องเขม็ง...กลั้นหายใจ...แล้วยกมือขวาขึ้นกำแน่น !)
...และแล้ว...บัณฑิตหนุ่มก็รู้สึกตะลึงกับการพ่ายแพ้อย่างหมดรูป รีบวิ่งกลับไปด้วยความอับอายในภูมิปัญญาของตน...
เมื่อพบพระผู้พี่จึงบอกกล่าวอำลา พร้อมกับยกย่องภูมิธรรมของพระผู้น้องว่า...
บัณฑิตหนุ่ม : ..."เราทะนงตัวเกินไป...ชู ๑ นิ้ว...หมายถึงพุทธ!
...เขาก็แน่ ชูกลับมา ๒ นิ้ว...หมายถึง มีพระพุทธ ก็ต้องมีพระธรรม!!
เราชู ๓ นิ้ว...หมายถึง มีพระพุทธพระธรรม ก็ต้องมีพระสงฆ์!!
...เขายกมือขึ้นกำแน่น...เราเพิ่งรู้เดี๋ยวนั้นเองว่า...พระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ รวมกันเป็นหนึ่งเดียว!
...เรายอมแพ้...ผู้น้อยขออำลา...
หลังจากบัณฑิตหนุ่มเดินลับสายตาไปแล้ว...ก็มีเสียงตะโกนขึ้นมา..."มันอยู่ไหนๆ...!?"
พระผู้พี่ : ..."ร้องเรียกทำไม...เขาไปแล้ว...เจ้าชนะเขาคงสะใจล่ะซิ!...วิ่งมาหอบเชียว!?"
พระผู้น้อง : ..."ชนะกับผีอะไรล่ะ...!...ยั้วถึงขีดสุดแล้ว...จะมาชกหน้ามันนี่แหละ!"
พระผู้พี่ : ..."อ้าว...มันยังไงกันล่ะนี่...?!"
พระผู้น้อง : ..."ท่านพี่...ลองคิดดูสิ!...ฉันไม่เคยรู้จักมันเลย...
อยู่ดีๆมันก็มายืนยิ้มเยาะชู ๑ นิ้ว...ล้อเลียนว่าฉันมีตาเดียว...!
ฉันอุตส่าห์ข่มใจนิดนึง...แถมชู ๒ นิ้ว...ว่าเขาโชคดีที่มีครบ ๒ ตา!!!
มันยังดันทะลึ่ง ชูกลับมา ๓ นิ้ว...หาว่าฉันกลับมันรวมกันเเล้วมีแค่ ๓ ตา...!!!
...ฉันงี้สุดทนชูกำปั้นขึ้นมา...มันก็ตกใจวิ่งหนี...ฉันก็รีบตามมาเนี่ย...โอย...เหนื่อย!"
พระผู้พี่ : "...!?!..."(ส่ายหัว...)..."โอ...อมิตตาพุทธ...เวรกรรมๆ
(ปัญญาสูงทั้งคู่!!).."

Credit By http://www.dmycenter.com/